Ken je het liedje Comme d’Habitude van Claude François en Jacques Revaux? Grote kans dat de naam niet direct een belletje doet rinkelen. Toch is deze Franse chanson, die gaat over de sleur van een gedoofde liefde, de fundering geweest voor wat we nu kennen als My Way van Frank Sinatra. Het is een van de meest iconische nummers uit de muziekgeschiedenis, maar de weg naar de top was allesbehalve vanzelfsprekend.
Een toevallige ontmoeting aan de Rivièra
Het verhaal begint in de zomer van 1967. Paul Anka, de beroemde Canadees-Amerikaanse singer-songwriter, viert vakantie in Frankrijk en hoort op de radio het nummer Comme d’Habitude. Hoewel de Franse tekst hem niet direct raakt, is hij gegrepen door de melodie en de opbouw van het lied. Hij voelt dat er meer in zit dan een Frans liefdesliedje. Anka vliegt naar Parijs, onderhandelt over de rechten en koopt deze voor een symbolisch bedrag (naar verluidt één dollar), mits de oorspronkelijke componisten hun deel van de royalty’s zouden behouden.
Eenmaal terug in New York belandt de melodie op de plank, totdat hij op een avond gaat dineren met Frank Sinatra. De sfeer is beladen; Sinatra is moe van de pers, moe van de industrie en grapt, met een serieuze ondertoon, dat hij er klaar mee is. “I’m quitting the business. I’m getting out of here,” zou hij tegen Anka hebben gezegd.
Een tekst geschreven uit frustratie
Die opmerking was de vonk die Anka nodig had. Hij ging diezelfde avond nog naar huis, zette de Franse melodie op en begon te typen op een oude IBM-schrijfmachine. Hij probeerde geenzins de Franse tekst te vertalen, maar des te meer de stem en de mindset van Sinatra te vangen. Hij wilde een nummer schrijven dat klonk alsof een man aan het einde van zijn carrière terugkeek op zijn leven, met alle fouten en successen die daaraan verbonden waren.
Rond één uur ’s nachts begon hij: “And now, the end is near…”. Hij gebruikte woorden die hij Sinatra had horen zeggen, woorden die een zekere arrogantie en tegelijkertijd een enorme kwetsbaarheid uitstraalden. Tegen de ochtend was My Way af. Het was geen lied meer over een verloren liefde, zoals het Franse origineel, maar een juist manifest van eigenzinnigheid.
De opname die alles veranderde
Toen Sinatra de tekst las, wist hij dat dit zijn lijflied zou worden. Op 30 december 1968 liep hij de studio in en nam het nummer in slechts één take op. Dat is misschien wel het meest indrukwekkende aan de opname die we vandaag de dag nog steeds horen: de rauwheid en de overtuiging die je hoort, zijn puur en ongepolijst.
Hoewel het nummer aanvankelijk niet direct de nummer één-positie in de hitlijsten bestormde, groeide het uit tot een fenomeen. Waarom? Omdat het universeel is. Iedereen bereikt wel eens een punt waarop hij of zij wil kunnen zeggen: “Ik heb het op mijn manier gedaan.” Het werd een anthem voor afscheid, voor overwinning en, ironisch genoeg, het meest gedraaide nummer tijdens uitvaarten wereldwijd.
Een link tussen legendes
Hoewel Sinatra het nummer onsterfelijk maakte, was hij niet de enige die de kracht van My Way voelde. Een andere grootheid die het nummer adopteerde als een vast onderdeel van zijn concerten, was Elvis Presley. Elvis bracht een heel andere, meer bombastische energie naar het lied, wat prachtig laat zien hoe tijdloos de compositie is.
Ben je benieuwd naar de link tussen deze twee muzikale giganten? Bij ONS duiken we deze maand diep in het leven van The King. Mis vooral de bijzondere uitzending van The Frank Sinatra Show: Welcome Home Elvis niet. In deze historische special zie je hoe Sinatra en Elvis, ondanks hun verschillende stijlen, elkaar vonden in hun liefde voor de muziek.
Kijk op zaterdag 14 februari om 23:00 uur naar The Frank Sinatra Show: Welcome Home Elvis bij ONS.
